هیچ می دانی چقدر زود پر کشیدی؟ حتی زودتر از گنجشک کوچکی که سحرگاه بر

شاخه صبح نشست و بر گونه های سردم بوسه زد. هیچ می دانی پس از رفتنت

 شب بوها چقدر زود به خواب رفتند؟ حتی زودتر از آنکه سر بر شانه های مهربانشان

بگذارم و سراغ تو را از آنها بگیرم. تو رفتی و من تنها مانده ام با برگ های دفتری که در

فراقت سیاه می شوند٬ من ماندم و این سئوال که چرا زود پر کشیدی؟؟؟؟!

مرثیه ام چه زود شروع شد

                      غزل ها ی ام چه بی موقع

                                            در کوچه ها ی مه گرفته

                                                                                 گم شدند